Histo-Arch   طراحی گسترش موزه هنرهای معاصر تهران

 

 

اساتید: هلدر کازال ریبرو / کاوه منصوری / احسان مسعود 

تاریخ برگزاری: 9 الی 15 شهریور ماه 1395

دانشجویان:

دانیال علی اکبریان/ فروغ  دهدشتی / سعیده نقوی الحسینی / مونا توفیقی / صادق شیخ رضایی / آرمان اصغرلو / صدرا شریفی / نیما ظهیری / امیرحسین اعتمادی / شهرزاد ظریف / فرناد غدیری / شادی  حسینی

 

 

توضیحات دوره:

كارگاه پژوهشي هيستوآرك با هدف پاسخگويي به سئوال هميشگي معماران و حفاظت گران در مورد چگونگي مواجهه طراحان معمار با بناي تاريخي به مثابه موضوع طراحي، به كنكاش در مباني نظري معماري و حفاظت پرداخته و سعي داشت تا با بيان ايده ها و كانسپت هاي طراحي، بررسي نمونه هاي مختلف از مداخلات معماري در ابنيه تاريخي و ارزشمند به متدي پايه براي اين قبيل پروژه ها بپردازد.

براي نيل به اين هدف، در طي بررسي هاي ميداني و پس از بازديد از تعدادي از بناهاي تاريخي تهران، مجموعه ارزشمند موزه هنرهاي معاصر به عنوان زمينه طراحي انتخاب و بررسي هاي دقيق به منظور شناسايي ارزش ها، پتانسيل ها و كاستي‌های بنا با هدف ارائه برنامه فيزيكي مناسب به دانش پژوهان  انجام گرفت.

انجام بازديد گروهي از سايت طراحي با ديدگاهي انتقادي نقطه شروع فعاليت هاي گروه بود. هدف از اين بازديد، ارزيابي بنا و بررسي كالبدي آن و كشف روابط ميان اجزا، جزييات و ... بنا بود كه نتيجه آن در اولين ارائه پژوهشگران  با عنوان «درك من از موزه هنرهاي معاصر» با ديگر حاضران به اشتراك گذاشته شد.

بررسي هاي تحليلي و ارائه ديدگاه فني دكتر هلدر كازال ربيرو از معماري کامران ديبا، از ديگر برنامه هاي وركشاپ بود كه در خلال آن، سعي شد با ارتباط مستقيم با كامران ديبا، پرسش‌هاي ذهني و دغدغه هاي طراحي پژوهشگران به‌صورت مستقيم مطرح شود. آشنايي با ديدگاه طراح و نظرگاه وي در خصوص ضرورت توسعه بنا به منظور پاسخگويي به نيازهاي امروزي فرهنگي كشور و فهم مشكلات طراحي و اجرا  كه ديبا در دهه چهل و پنجاه شمسي با آن دست به گريبان بود، از نكات جالب توجه و مؤثر اين ارتباط زنده بود.

در ادامه دوره، با مشخص شدن كانسپت هاي طراحي از طرف گروه هاي پژوهشي، ضمن نقد ديدگاه هاي رايج در الحاق و توسعه بناهاي تاريخي، پروژه هاي مختلف معماران و طراحان مورد بررسي و تجزيه و تحليل قرار گرفت. اين بخش با مباحث نظري بسيار جذابي همراه بود كه به واسطه تفاوت مكتب هاي فكري مدرسان، چالش هاي ذهني فراواني را ايجاب مي كرد كه طراحي در زمينه تاريخي را به امري سهل و ممتنع تبديل مي كرد.

به هر روي، با مشخص شدن كانسپت ها، روند طراحي و كركسيون هاي گروهي و جمعي ادامه داشت و دست آخر، ٤ پروژه با رويكردهاي مختلف اعم از زمينه گرايي فرماليستي، 

زمينه گرايي طبقه منفي، تنديس وارگي و حجم عيان از طرف گروه هاي پژوهشي ارائه شد.

با توجه به اين تجربه نخست كه در طي مدت ٧ روزه ادامه داشت، اگرچه گروه هاي پژوهشي موفق به تكميل تمام جزئيات پروژه پيشنهادي نشدند، اما تجربه تفكري روشمند جهت رفع مشكلات يك بناي ارزشمند و توسعه كالبدي آن، بي شك اين دوره طراحي را به تجربه اي شگرف هم براي پژوهشگران و هم براي مدرسان آن، تبديل كرده است كه اميد به تداوم آن خواهد بود.